Στόχος του σεμιναρίου είναι η κατανόηση της ελληνικής επαναστατικής εμπειρίας (1821) ως δυναμικού πεδίου διάδρασης ανάμεσα σε προ-νεωτερικές πολιτισμικές παραδόσεις και νεωτερικές πολιτικές ιδέες. Αρχικά επιχειρείται η προσέγγιση του βυζαντινού και μεταβυζαντινού προφητικού λόγου ως παράγοντα διαμόρφωσης συλλογικών πίστεων και προσδοκιών με ιστορική διάρκεια και πολιτικό περιεχόμενο. Οι φοιτητές και φοιτήτριες καλούνται να διερευνήσουν την κοινωνική λειτουργία των εν λόγω πίστεων και προσδοκιών ως μηχανισμών κοινωνικής συνοχής, αντίστασης και κινητοποίησης τόσο μέσα στη μακρά διάρκεια της Οθωμανοκρατίας όσο και σε περιόδους ρήξης, όπως η Ελληνική Επανάσταση. Το σεμινάριο θα εξετάσει επίσης τις μετεπαναστατικές εξελίξεις και τη διαδικασία οικοδόμησης του ελληνικού κράτους, δίνοντας έμφαση στη σταδιακή ανασύνθεση του συλλογικού φαντασιακού στην κατεύθυνση αλυτρωτικών στοχοθεσιών των οποίων φορέας υλοποίησης αναγορευόταν τώρα το ίδιο το κράτος.
Αξιοποιώντας εργαλεία της Ιστορικής Κοινωνιολογίας, όπως η μακρά διάρκεια, το μετάβαση από την αυτοκρατορία στο έθνος, η πολιτισμική μνήμη-τραύμα και το συλλογικό φαντασιακό, η πολιτική νομιμοποίηση και η επανάσταση, το σεμινάριο αποσκοπεί στην καλλιέργεια της κριτικής ικανότητας των φοιτητών και φοιτητριών, ενθαρρύνοντάς τους/τις να προσεγγίσουν τη νεότερη ελληνική κοινωνία πέρα από απλουστευτικές γραμμικές και εξελικτικές αφηγήσεις κατανοώντας τη συγκρότησή της ως αποτέλεσμα σύνθετων, ενίοτε αντιφατικών αλλά πάντοτε ιστορικά προσδιορισμένων κοινωνικών διεργασιών.
- Διδάσκων/Διδάσκουσα: Μάριος Χατζόπουλος