Η δυναμική της μετάβασης από τον 18ο στον 19ο αιώνα –μια εποχή κατά την οποία το αστικό κράτος εγκαθιδρύεται και τυπικώς δια της επαναστατικής οδού και ο καπιταλισμός αναπτύσσεται περαιτέρω– αποτυπώνεται σαφώς στον πολιτικό-θεωρητικό λόγο της περιόδου. Προϊούσης της αστικής εκβιομηχάνισης, η Γαλλική Επανάσταση απελευθερώνει παράλληλα ριζοσπαστικές και συντηρητικές δυνάμεις, οι οποίες αντιμάχονται σθεναρά σε επίπεδο δημοσίου διαλόγου αναφορικά με ζητήματα κράτους και πολιτικών μεταρρυθμίσεων, αλλά και με προβλήματα υλικότητας και κοινωνικής αναπαραγωγής, όπως αυτά προκύπτουν ως αποτέλεσμα της διαρκώς διογκούμενης ένδειας. Από την οργανικής κοπής αντεπαναστατική υπεράσπιση των δομών του Παλαιού Καθεστώτος, μέχρι την αντιδραστική κριτική στην εργασία και την ένδεια από τη σκοπιά του κεφαλαίου (Edmund Burke, Thomas Robert Malthus), η συντηρητική σκέψη ξεδιπλώνει το θεωρητικό της οπλοστάσιο ενάντια στον (ποικιλόμορφο) ριζοσπαστικό λόγο της περιόδου. Οι ριζοσπάστες θεωρητικοί της εποχής συντάσσονται τόσο με αιτήματα εκδημοκρατισμού και κατίσχυσης πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, όσο και με την κριτική στη σχέση εργασίας-κεφαλαίου, ενώ τα γραπτά τους κινούνται ενίοτε στην κατεύθυνση μιας πρώιμης κριτικής της πολιτικής οικονομίας (Thomas Paine, Mary Wollstonecraft, William Godwin, Charles Hall). Το μάθημα παρακολουθεί τα προαναφερθέντα ρεύματα πολιτικού στοχασμού, τον μεταξύ τους διάλογο και εστιάζει στις βασικές έννοιες που συγκροτούν έκτοτε τον πυρήνα της συντηρητικής και ριζοσπαστικής παράδοσης.
- Διδάσκων/Διδάσκουσα: Αγγελική Παπαθανασίου