Η Επιστολή για τον ανθρωπισμό (1947), ένα από τα γνωστότερα και σημαντικότερα κείμενα του Martin Heidegger, μετά τη περίφημη στροφή του, ξεκίνησε ως απάντηση σε ένα σύνολο ερωτήσεων που τέθηκαν στον ίδιο από τον Jean Beaufret με αφορμή τη δημοσίευση της διάλεξης Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός του Jean-Paul Sartre (1945). Σε μια εποχή πολυεπίπεδων κοινωνικο-πολιτικών και πολιτισμικών κρίσεων που συνοδεύονται από τη μεγάλη πρόκληση της ψηφιακής επανάστασης, ο «ανθρωπισμός» δεν μπορεί παρά να συνεχίζει να σηματοδοτεί ένα κομβικό σημείο εκκίνησης για την υπέρβασή τους. Στην αυγή του 21ου αιώνα, όροι όπως το «μέτα» (‘post’), ειδικά όταν εφαρμόζονται στον «άνθρωπο» και στον «ανθρωπισμό», έχουν γίνει κοινός τόπος. Ωστόσο, αυτή η εύκολη, πολλές φορές κενή νοήματος, προσθήκη ή επίκληση του «μέτα» αφήνει ανεξέταστη την ουσία, τη μορφή και τις στοχεύσεις των εννοιών στις οποίες είναι προσαρτημένο. Μέσα από μια κριτική προσέγγιση του συγκεκριμένου έργου του Heidegger, αλλά και την παράλληλη αναφορά στον ποιητικό στοχασμό του Ηράκλειτου, θα εξερευνήσουμε τα βασικά θέματα και έννοιες που αποκρυσταλλώνονται στο κείμενο, όπως το Είναι, η ανθρώπινη ύπαρξη, η τεχνολογία, η γλώσσα και η σχέση ανάμεσα στα πρόσωπα και στον κόσμο. Θα εξετάσουμε τις πνευματικές και ιστορικές επιρροές που διαμόρφωσαν τις ιδέες του Heidegger, αλλά κυρίως θα διερευνήσουμε πώς αυτές επηρέασαν τον μεταγενέστερο στοχασμό και τα σύγχρονα κινήματα σκέψης και πρακτικής. Στόχος μας θα είναι να διερευνήσουμε μέσα από ένα αναλυτικό και κριτικό πρίσμα, αν και τι έχει να μας προσφέρει αυτή η γραμμή σκέψης σε μια απόπειρα επανορισμού της ανθρωπινότητας ως έννοιας, ως ουσίας και ως πρακτικής σε μια εποχή που, στο πλαίσιο ισχυρών κρίσεων και τεχνολογικών, ψηφιακών εξελίξεων, μοιάζει να είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
- Διδάσκων/Διδάσκουσα: Νικόλαος Ερηνάκης