Η επιστήμη θεωρείται η κατ’ εξοχήν ορθολογική ανθρώπινη δραστηριότητα. Σε τι, όμως, συνίσταται αυτή η ορθολογικότητα; Είναι η επιστήμη ορθολογική επειδή είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο, ένα μέσο για τους όποιους σκοπούς μας, ή επειδή υπηρετεί κάποιους «ουσιώδεις σκοπούς του ανθρώπινου Λόγου» (Καντ); Ποια η σχέση ανάμεσα στην επιστήμη και σε άλλες μορφές εξήγησης ή νοηματοδότησης του κόσμου, όπως είναι ο μύθος ή η τέχνη; Σε ποια σχέση ανάμεσα στην εννοιακή, ορθολογική σκέψη, από τη μια, και στην εμπειρία, από την άλλη, στηρίζονται οι επιστημονικές θεωρίες; Μπορούμε, και υπό ποια έννοια, να πούμε ότι η ιστορική αλλαγή αυτών των θεωριών διέπεται από ορθολογικότητα; Στο σεμινάριο επιχειρούμε να εμβαθύνουμε σε θέματα που μας απασχόλησαν στο μάθημα «Εισαγωγή στη Φιλοσοφία της Επιστήμης». Θα διαβάσουμε κείμενα από μια ευρεία γκάμα συγγραφέων του 20ού αιώνα (Κασσίρερ, Σλικ, Χούσσερλ, Χορκχάιμερ, Μπασελάρ, Πόππερ, Κουάιν, Κουν, Λάκατος, Φάιεραμπεντ).
- Διδάσκων/Διδάσκουσα: Ιωάννης Πίσσης