Σύστημα Ηλεκτρονικής Μάθησης Πανεπιστημίου Κρήτης

Το μάθημα της φυσιολογίας ζώων χωρίζεται σε εφτά ενότητες

1. Φυσιολογία του κυττάρου (τρόποι μεμβρανικής μεταφοράς, δίαυλοι ιόντων, ηλεκτροχημικό δυναμικό, δυναμικό ισορροπίας του Νερστ, δυναμικό της μεμβράνης, δυναμικό ενεργείας, μετάδοση του δυναμικού ενεργείας, νευροδιαβιβαστές, συναπτική διαβίβαση, υποδοχείς νευροδιαβιβαστών, κυτταρική σηματοδότηση μέσω G πρωτεϊνών, κυτταρική σηματοδότηση μέσω υποδοχέων κινάσης τυροσίνης)
2. Φυσιολογία του νευρικού συστήματος (Μακροσκοπική ανατομία του νευρικού συστήματος, συγκριτικά στοιχεία νευροανατομίας, αιματοεγκεφαλικός φραγμός, σωματοαισθητικό σύστημα, οπτικό σύστημα, ακουστικό σύστημα, οσφρητικό σύστημα, γευστικό σύστημα, κινητικό σύστημα, μνήμη μάθηση, αυτονομο νευρικό σύστημα)
3. Φυσιολογία του μυϊκού συστήματος (νευρομυϊκή σύναψη, κυτταρικός μηχανισμός μυϊκής συστολής σε σκελετικούς και λείους μύες)
4. Φυσιολογία του καρδιαγγειακού συστήματος (μακροσκοπική ανατομία της καρδιάς, διαφορετικοί τύποι καρδιακών κυττάρων, ηλεκτρική δραστηριότητα των καρδιακών μυϊκών κυττάρων, μετάδοση του ηλεκτρικού σήματος στην καρδιά, καρδιακός κύκλος, ρύθμιση της καρδιακής λειτουργίας, φυσιολογία του αρτηριακού συστήματος, ρύθμιση του αρτηριακού συστήματος, συγκριτικά στοιχεία της καρδιαγγειακής φυσιολογίας)
5. Φυσιολογία του αναπνευστικού συστήματος (ανατομία του αναπνευστικού συστήματος, μηχανισμός ανταλλαγής αερίων, μεταφορά αερίων στο αίμα, νευρική ρύθμιση της αναπνοής, συγκριτικά στοιχεία της αναπνευστικής λειτουργίας)
6. Φυσιολογία του ενδοκρινικού συστήματος (γενικές αρχές του ενδοκρινικού συστήματος, ινσουλίνη, γλυκαγόνη, σύστημα υποθαλάμου-υπόφυσης, αυξητική ορμόνη, θυρεοειδής αδένας, επινεφρίδια, ορμόνες του αναπαραγωγικού συστήματος)
7. Φυσιολογία νεφρικής λειτουργίας (ανατομία του νεφρώνα, λειτουργία της κάθε υποπεριοχής του νεφρώνα, ειδική έκφραση μεταφορέων, ορμονική ρύθμιση της λειτουργίας του νεφρώνα) 

Οι μικροοργανισμοί αναπτύσσουν συμβιωτικές σχέσεις με άλλους μακρο-οργανισμούς ή μπορεί να ενεργούν εναντίον τους. Η δομή και η λειτουργία του μικροβιώματος που συνδέεται με τον ξενιστή ακολουθεί κοινές αρχές σε ένα ευρύ φάσμα ζωικών και φυτικών οργανισμών ξενιστών, ενώ ειδικοί μηχανισμοί αναπτύσσονται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις οργανισμών. Αυτό το μάθημα καλύπτει έννοιες από τη μικροβιολογία, την εξέλιξη, τη βιοπληροφορική και βοηθά τους φοιτητές να συνδέουν διαφορετικές έννοιες και να αποκτούν κριτική σκέψη. Επιπλέον, εξετάζονται συμβιωτικές αλληλεπιδράσεις από τη μικροβιακή προοπτική. Οι θεματικές που θα αναλυθούν περιλαμβάνουν τους τύπους των μικροβιακών αλληλεπιδράσεων, τις θετικές, αρνητικές ή ουδέτερες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μικροβίων και του ανθρώπου και του φυτού και τα αμυντικά συστήματα των ξενιστών. Ειδικές θεματικές αναλύουν τις αλληλεπιδράσεις μικροβίου και ξενιστή σε μοριακό επίπεδο και σύγχρονες τεχνικές μελέτης των αλληλεπιδράσεων, καθώς επίσης και τις αλληλεπιδράσεις βακτηρίων και φάγων.

Το μάθημα στοχεύει στην κατανόηση των φυσικών διεργασιών που διαμορφώνουν την εικόνα του αναγλύφου της Γης και κατά συνέπεια το υπόβαθρο για την ανάπτυξη των διαφόρων τύπων οικοσυστημάτων. Η ανάλυση των μαθημάτων εισαγάγει τους φοιτητές σε βασικές έννοιες της Γεωλογίας, όπως η θεωρία των Λιθοσφαιρικών πλακών, οι τύποι και η σύσταση των πετρωμάτων, ο τεκτονισμός και η ηφαιστειότητα, καθώς και της γεωμορφολογίας όπως η ανάλυση των διεργασιών διάβρωσης, αποσάθρωσης, τεκτονικών μεταβολών και εξέλιξης του αναγλύφου.

Περιεχόμενο του μαθήματος:

Δομή και εσωτερικό της Γης. Διαδικασίες διαμόρφωσης του αναγλύφου και περιβάλλοντος. Θεωρία μετατόπισης των ηπείρων, κινήσεις λιθοσφαιρικών πλακών, δημιουργία μεγα-αναγλύφου. Βασικά φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των πετρωμάτων. Ενδογενείς διεργασίες: Τεκτονισμός, ηφαιστειότητα. Εξωγενείς διεργασίες: Αποσάθρωση, διάβρωση, μετατοπίσεις πετρωμάτων. Εξέλιξη αναγλύφου, σχηματισμός ορεινών όγκων, πεδιάδων, λεκανών. Ακραία περιβάλλοντα: σπήλαια, φαράγγια, ηφαιστειακά νησιά. Παλαιογεωγραφία, παλαιοκλιματολογία. Τοπογραφικοί, γεωλογικοί και παλαιογεωγραφικοί χάρτες.

Η αποκτηθείσα γνώμη βοηθά τους φοιτητές να κατανοήσουν βασικές έννοιες άλλων μαθημάτων όπως της Βιογεωγραφίας, της Θαλάσσιας Βιολογίας του προπτυχιακού προγράμματος ενώ συμβάλει στην κατανόηση σημαντικών θεμάτων που πραγματεύεται το Μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών Περιβαλλοντικής βιολογίας-Διαχείρισης Θαλάσσιων και χερσαίων Βιολογικών Πόρων.

 Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος οι συμμετέχοντες είναι σε θέση να:

• Κατανοήσουν βασικές έννοιες του αβιοτικού περιβάλλοντος
• Εμπεδώσουν τους μηχανισμούς διαμόρφωσης του αναγλύφου της Γης
• Αναγνωρίσουν τις ουσιώδεις σχέσεις αλληλεπίδρασης αβιοτικού και βιοτικού περιβάλλοντος
• Αποκτήσουν στοιχειώδεις γνώσεις γεωλογίας και γεωμορφολογίας
• Χειριστούν και να μελετήσουν γεωλογικούς χάρτες
• Να εργαστούν στην ανάλυση και παρουσίαση επιστημονικών προβλημάτων διαφορετικών του κύριου αντικειμένου σπουδών τους.

Σκοπός του μαθήματος της Ιχθυολογίας είναι να αποκτήσουν οι φοιτητές/τριες βασικές γνώσεις και δεξιότητες στη συστηματική, ανατομία, μορφολογία, φυσιολογία (βασικές ζωτικές λειτουργίες) και συμπεριφορά των ιχθύων. Επίσης, να αποκτήσουν πρακτικά εφόδια για τη μελέτη της βιολογίας των ψαριών και των ιχθυοπληθυσμών (προσδιορισμός αυξητικού ρυθμού, μεταβολισμού, αναπαραγωγικής κατάστασης, γονιμότητας, ηλικίας, δείκτες ευζωίας).

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος ο/η φοιτητής/φοιτήτρια θα:
•Έχει αποκτήσει γνώσεις σχετικά με την ταξινόμηση των ιχθύων, θα γνωρίζει τους πιο κοινούς ιχθύες των ελληνικών θαλασσών καθώς επίσης και τις κύριες βάσεις δεδομένων για τη συστηματική των ιχθύων.
•Έχει γνώση της ανατομίας και μορφολογίας των ψαριών και των προσαρμογών τους ανάλογα με το περιβάλλον που διαβιούν και τον τρόπο ζωής τους.
•Κατανοεί τις βασικές ζωτικές λειτουργίες των ιχθύων μέσω της μελέτης διαφόρων συστημάτων, του μεταβολισμού, της αύξησης και της συμπεριφοράς.
•Έχει αναπτύξει δεξιότητες χειρισμού εξειδικευμένων οργάνων, μεθοδολογιών και τεχνικών, όπως προσδιορισμού αύξησης, ηλικίας, μεταβολισμού, αναπαραγωγικής ωρίμανσης και γονιμότητας, χρώματος δέρματος, λήψης και ανάλυσης αίματος, δεικτών κλινικής χημείας, φυσιολογικών και ηθολογικών δεικτών εκτίμησης της καταπόνησης και της ευζωίας.